Taniec.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
Taniec to:
- zespół zjawisk ruchowych będący transformacją ruchów naturalnych, powstający pod wpływem bodźców emocjonalnych, zazwyczaj skoordynowany z muzyką
- forma elementów ruchowych nosząca określoną nazwę (na przykład walc)
- przejaw kultury związany z określonym środowiskiem i określoną funkcją (taniec towarzyski, taniec ludowy)
- utwór muzyczny skomponowany zasadniczo (lub choćby tylko formalnie) w celu wykonania tańca
- poruszanie się w rytm muzyki, zazwyczaj parami lub w grupie albo w pojedynkę.
Inną kwestią jest zakwalifikowanie czynności podlegających powyższej definicji do tańca ze względów ilościowych. Zwykło się uważać, że tańcem można nazwać już dwa świadome i dobrowolne dygnięcia. Kwestią problematyczną była konstrukcja polskiej nazwy takiej minimalnej jednostki tańca. Pierwotnie proponowana nazwa tańcznięcie ustąpiła określeniom tańczenie elementarne lub tańczenie jednostkowe, choć nie ustalono jednoznacznej konwencji.
Każdy ma dość jasne wyobrażenie o tym, czym jest taniec, potrafi jeśli nawet nie opisać, to przynajmniej go rozpoznać i prawdopodobnie sam kiedyś tańczył. Od kiedy socjologia podzieliła czynności ludzkie na przyrodzone i kulturalne, taniec zaliczono do czynności kulturalnych. Najprostszy podział, jakiego można dokonać, to wyodrębnienie trzech odmiennych sfer działalności ludzkiej, w których się rozwinął: religia, rozrywka i sztuka. W każdej z nich pełni inne funkcje. Nie jest to podział ani precyzyjny, ani wyczerpujący. Taniec może być także formą terapii (choreoterapia), zaś dla niektórych ludzi jest po prostu pracą. Elementy tańca występują w niektórych dyscyplinach sportu jak: łyżwiarstwo figurowe, pływanie synchroniczne i gimnastyka artystyczna. Taniec jest zaliczany do ćwiczeń rekreacyjnych mających bardzo korzystny wpływ na zdrowie psychofizyczne. W wyniku ruchu ciała w tempie zgodnym z muzyką można wyrazić swoje uczucia, a z samego ruchu czerpać dużą przyjemność.
Głównym elementem tańca jest ruch ciała wykonawcy, może on być bardziej lub mniej skoordynowany, szybszy lub wolniejszy, ale zawsze celowy. Drugim elementem tańca jest rytm. Taniec można też nazwać formą komunikacji niewerbalnej. W tym sensie ktoś powiedział (o tańcu religijnym), że: "Taniec jest modlitwą nóg".
Historia tańca jest tak samo długa jak historia ludzkości. Taniec jest jedną z najstarszych sztuk pięknych. Był obecny we wszystkich epokach i kulturach. Od tysięcy lat ludzie przekazywali swe opowieści w formie tańca. Zawdzięcza on swe powstanie po części wierzeniom religijnym; ludzie tańczyli po to by sprowadzić deszcz w czasie suszy (tzw. taniec deszczu), czy też spowodować wzrost urodzaju i zapewnić pomyślność łowów. Wojownicy tańczyli, żeby wzbudzić w sobie odwagę przed walką.
Możemy się tylko domyślać, jak wyglądały najstarsze tańce. Taniec nie pozostawia namacalnych śladów. W kulturze europejskiej najwcześniejsze wiadomości na ten temat pochodzą od Homera, który w Iliadzie opisuje grecką choreę. Starszy jeszcze opis tańca jaki dotrwał do naszych czasów pochodzi ze Starego Testamentu i odnosi się on do króla Dawida tańczącego przed Arką Przymierza.
Niektórzy słynni tancerze to: Isadora Duncan, Margot Fonteyn, Wacław Niżyński, Mahmud Esambayev, Rudolf Nuriejew i Anna Pawłowa.
Taniec w różnych okresach historycznych
Taniec jako forma obrzędowa
- taniec rytualny
- taniec wojenny
- taniec w Biblii
- antyczna Grecja
- antyczny Rzym
Taniec jako forma spektaklu
Rodzaje tańca scenicznego
Taniec jako rozrywka
edytuj Zobacz też
- biały taniec
- Danse macabre (Saint-Saëns) - poemat symfoniczny
- Międzynarodowy Dzień Tańca
- Taniec z gwiazdami
edytuj Bibliografia
- J. Rey, Taniec, jego rozwój i formy, Warszawa 1958.
- M. Wieczysty, Taniec towarzyski, Warszawa 1959.
- I. Turska, Krótki zarys historii tańca i baletu, Kraków 1962.
- I. Turska, W kręgu tańca, Warszawa 1965.
- M. Wieczysty, Tańczyć może każdy, Kraków 1974.
- R. Lange, Podręcznik kinetografii, Poznań 1995.
- Taniec – Choreologia – Humanistyka, Poznań 2000.
- J. Allen, Taniec towarzyski dla żółtodziobów, Warszawa 2006.